निम्तो

गएको  चैत १८ गते घन्टौंदेखि पर्खंदै थिएँ माइक्रो, एक्कासी ऊ मेरा अगाडी झुल्क्यो !

ट्राफिक जाम पनि त्यही बेला हुनुपर्ने, अलि अगाडि बसले टेम्पोलाइ ठक्कर दिएको हल्ला पनि सुन्दै थिएँ ! टेम्पो चलाउने ड्राइभर दिदी घाइते भएर वि एण्ड वि लगे रे भन्ने पनि सुनें ! हुन त अहिले बसको हर्नले तर्सेर कोहि लडेपनि वि एण्ड वि नै लान्छन, आखिर उल्फाको धन त हो ! खैर, मलाइ सरोकार नभा'को कुरामा किन चासो राख्नु  ?

मेरो अगाडिको त्यो बाइकको हर्नले मलाइ झस्कायो ... उसले अगाडिको गाडीलाई संकेत दिएको भएपनि मेरो आँखा उसैतिर लम्कियो ! मलाइ लाग्यो भाइजर लगाएको त्यो अनुहार मसँग परिचित हुन पनि त सक्छ !  मेरा आँखा उतिर के फर्केथे, उसले भाइजर खोल्यो र मुस्काए झैं गर्यो ! म पनि मुस्काएँ कि था छैन ! अनायासै उ बोल्यो "काँ सम्म ?" उस्लाई लाग्यो होला म कसैको लिफ्ट लिन आतुर छु र उसबाट मैले आशा राखेको छु ! तर बास्तबिकता त्यो नभएपनि निमेषभर मै मैले उसको सोचाइ सहि साबित गरेँ ! ५ बजे नै घरबाट हिंडेकी म अबको १५ मिनेटमा घर पुग्नु पर्छ नत्र सानु ममीको खप्की खानु र बिना आम्दानी ओभरटाइम जब गर्नुको विकल्पै छैन ! अहिले सवा १० भएको छ र मैले जम्मा जम्मी १५ मिनेट भजाउनु छ आफ्नो इमान जोगाउन !

मैले सोच बिचार नै नगरी त्यो अपरीचितलाई जवाफ दिएँ "म गठ्ठाघरसम्म" ! उसले खै किन हो मलाइ तलदेखि माथिसम्म नियाल्यो र भन्यो "ठिकै छ, हिंड न त, म कौशलटारसम्म जाने हुँ, छोड़दिउँला !"

म निरीह प्राणी झैं उसको पछाडी बसें ! जाम अझै खुलेको थिएन ! त्यो फुसदको अवधिमा आपसी परिचय लगायत धेरै भलाकुसारी भए ! मैले आफ्नो सबै वृतान्त बताएँ उस्लाई ! उसको बोलाइ, भावना अनि सदासयतादेखि यति प्रभावित भएँछु कि, मेरी सौतेनी आमा र घरमा ड्याडीको निरिह अवस्था र उहाँहरुले म र भाइबहिनीलाई गर्ने व्यवहार बिचको भिन्नताका बारेमा समेत ओकलेंछु !

भर्खरै जागिरको सिलसिलामा उपत्यका छिरेको त्यो मान्छेले पनि आफ्नो संघर्षका धेरै उदाहरण दियो र आजको अवस्थामा आइपुग्दाका अनुभव पनि सुनायो !

उसले मलाइ मात्र किन्चित बिचलित नहुन सल्लाह दिनु बाहेक कसैलाई कुनै दोष दिएन ! आत्मसम्मानमा ठेस पुग्ने र अरुले आफूतिर चोर औंला ठड्याउने काम नगरेसम्म कसैले कसैको कुभलो गर्न सक्दैन भनेर उसले मलाइ सम्झायो ! जीवनमा आज मात्र १० मिनेट अगाडि भेटेको मान्छेले १८ बर्षदेखि जीवन संघर्ष गरेकी म जस्ती नारीलाई यत्तिको ढाडस दिंदा यो नारीमन नपग्लिने कुरै भएन ! किन किन म ऊप्रति आकर्षित भएँ !

करीव १० मिनेटपछि जाम खुल्यो ! बाटाभरी पनि उसले मलाइ सान्त्वना मात्र दिईरह्यो ! किन किन उसका सुझाव र सल्लाहले मलाइ जीवन जिउने नयाँ आधार र उर्जा दिएको थियो र कता कता ममा उप्रति समर्पण र आशक्तिको भावना सिर्जना भै सकेको थियो !

एक्कासी ऊ बोल्यो "ल त" ! मा झस्किएँ गठ्ठाघर आइसकेछ ! मलाइ छुट्टिन मन लागेन ! उसैपनि उसको ढाडसले उर्जा दिएकै थ्यो र त  केहीछिन घर पुग्न ढिलो हुँदैमा केहि हुनेवाला छैन भन्ने लाग्यो र   भनेँ "चिया पिएर जाउँ न" !

"यहीं नजिकै हो र ? हो भने ठिकै छ पिउं, मसँग अझै १५ मिनेट टाइम छ !" उसले मैले आफ्नै घरमा चिया पिउने प्रस्ताव राखेको बुझ्यो क्यार ! हुन त यति लामो कुरा हुँदा म उसलाई घरमा लगेर चिया पियाउँन सक्ने अवस्थामा छैन भनेर उसले बुझ्नु पर्ने हो तर त्यो कुराले मलाई आफैँ क्षुब्द र लज्जित बनायो र लाज पचाएरै भनेँ "हैन, मेरो घर त अलि भित्रपट्टि छ अनि घरमा आज पूजा भएकोले भिडभाडमा  चिया पिउंन अलि चाँजो नमिल्ला बरु यतै पिउं न !"  

नजिकैको बेकरी क्याफेमा उसले बाइक साइड लगायो ! चिया पिउन्जेल बाटोभरीकै कुराले निरन्तरता पायो ! मोबाइल नम्बर आदान प्रदान भयो, आपसमा बराबर सम्पर्कमा रहने बिस्वास दिलायौं, ऊ मेरो असल अभिभावक र म उसकी असल साथीकि रूपमा एक अर्कालाई स्विकार्यौं  ! म झनझन उप्रति आकर्षित हुँदै गएँ ! हामि छुट्टियौं !

उसको अभिभावकत्व, माया, सद्भाव अनि मेरो पारीवारीक अवस्था, एक्लोपन र हुनसक्छ उमेरका कारण उप्रति  मेरो आशक्ति यति बढ्यो कि मैले मोबाइलमा कुरा गर्दै जाँदा एकदिन अनायासै उसँग बिवाहको प्रस्ताव राखें !

ऊ  केहीबेर बोलेन ! म पनि अल्मलिएँ ! तर जव उसले जवाफ दियो म छाँगाबाट खसें ! ऊ भन्दै थियो "मैले तिमीसँग सच्चा साथीको भूमिका निभाउन  वाहेक केहि गर्न सकिनँ, सक्छौ जीवनभरी मित्रता निभाउ सक्दैनौ भने हाम्रो भेट अप्रिल फुलमा भएकोले, त्यो सम्बन्धलाई त्यसैगरी बुझ, समयचक्रले म केहि महिनामै बाबु बन्दैछु, बरु क्षमा गर दूरदराजको यो साथीले तिमीलाई विवाहमा निम्तो दिन सकिनँ !"

मैले पूरानो क्यालेन्डर पल्टाएर हेरें जहाँ मैले आफैं लेखेको थिएँ "Finally I Found My Real Idol..."

२०६३/१२/१८.... (होटल पवन,भैरहवा)

बालक हराएको सूचना (गोडा छत्तिसेक बर्षको) ।।

मान्छे यिनी साह्रै गुनी, पश्चिमका बाहुन,
धेरै दिन् भो भेट्घाट छैन, ऐले गा'का काँहुन ।।

पिरिम गर्थे हामीलाई, आज टाढा भा'छन,
कि बा हाम्लाई छाडि, यिन्ले अन्तै माया ला'हुन ।।

बेइमानी त गर्दैनन हौ, फर्की आऊलान एकदिन,
सुखी रहुन खुशी रहुन, जता सुकै जाउन ।।

मन्का कुरा पोखम भने, भित्तो टाली गा'छन,
कामना छ यो भित्तामा, दिन दिनै धाउन ।।

दोबाटोमा भेट हुँदा, सुख दु:ख साट्थ्यौँ,
आजभोली भेटै हुन्न, तन्क्यो क्या हो टाउन ।।

छिसिक्क सूचना पाउने बित्तिकै छ एक छ छ एक छैनमा खबर पाउँ न है ।

धन्य हुन्थ्यो आँशुलाई सधैंभरी ढाँट्न पाए...

धन्य हुन्थ्यो आँशुलाई सधैंभरी ढाँट्न पाए,
अझै धन्य हुनेथियो जिन्दगी नै साट्न पाए !!

साउनको भेलसरी पिडा बल्झी-बल्झी आउछन,
धन्य हुन्थ्यो खुशी राखी दु:ख चाहिँ छाँट्न पाए !!

हाँसो के हो खुशी के हो बिर्सिगएँ आज सारा,
धन्य हुन्थ्यो बरु चाँडै यो जिन्दगी काट्न पाए !!

कत्ती जाती हुँदो होला, गर्न मिल्ने आँफैँ भए,
छोट्याऊँथेँ जीवन्-डोरी आफूले नै बाट्न पाए !!

लास्टै सेन्टी भो कि क्या हो ? तर अँह म "ज्यान गएपनी" जीन्दगिदेखी भाग्दिन् !

आफ्नै सवाल आफ्नै जवाफ.....

सवाल 
धन्य हुन्थ्यो आँशुलाई सधैंभरी ढाँट्न पाए,
अझै धन्य हुनेथियो जिन्दगी नै साट्न पाए !!
जवाफ
आँशु जाबो त निर्जीवै हो, त्यस्लाई ढाँटी क्या पो गर्छौ,
भुख्का बज्या पर्‍यो भने, जीवन साटी क्या पो गर्छौ !!
सवाल 
साउनको भेलसरी पिडा बल्झी-बल्झी आउछन,
धन्य हुन्थ्यो खुशी राखी दु:ख चाहिँ छाँट्न पाए !!
जवाफ
तिलको तेल भए पनी साउनको भेल भए पनी,
सक्छौ भने उखेल हौ, दु:ख छाँटी क्या पो गर्छौ !!(ठुटा नपलाओस भनेर)
सवाल 
हाँसो के हो खुशी के हो बिर्सिगएँ आज सारा,
धन्य हुन्थ्यो बरु चाँडै यो जिन्दगी काट्न पाए !!
जवाफ
दु:ख चाहिँ बिर्स साथी, सुख किन बिर्सिनु हौ,
सक्छौ भने दु:ख काट जीवन काटी क्या पो गर्छौ !!
सवाल 
कत्ती जाती हुँदो होला, गर्न मिल्ने आँफैँ भए,
छोट्याऊँथेँ जीवन्-डोरी आफूले नै बाट्न पाए !!
जवाफ
गर्नु के त गर्ने जती मिल्ने जती सबै कुरा,
लामो बाटे पिङ्गै हुन्थ्यो, छोटो बाटी क्या पो गर्छौ !!

~गीत~

दाईजो उन्लाई आफ्नो मन छोडी आएछु,
एकोहोरो    माया   उतै   जोडी   आएछु ।।

रहर नै नभएको हैन साथ जीवन जीउने,
मनको तृष्णा साथै रम्ने, साथै बरु आँशु पिउने,
नमौलाउने फूलको बेर्ना गोडी आएछु,
लर्बरिएका यिनै पाइला मोडी आएछु ।।

भारी भयो मनको वह सकिएन बिसाउन,
सकिएन बिर्सिनलाई अनी खुशी मिसाउन,
जिन्दगीका सपना सबै तोडी आएछु,
कल्पनाको  सिसमहल फोडी आएछु ।।

दाईजो उन्लाई आफ्नो मन छोडी आएछु,
एकोहोरो    माया   उतै   जोडी   आएछु ।।

(आज पहिलो प्रयास गरेको गीत लेख्ने । भयो या भएन ? छात्तिमा हात राखेर कमेन्ट गर्दिनुस् है...फुर्सद भए !)

घाम, नयाँ नेपाल अनी ठुले....

आँखामाथि हत्केलाको पाली गाँसेर,
चियाउँछु यसैगरी सँधै,
क्षितिजबाट घाम नअस्ताउन्जेल,
अनी
कल्पना गर्छु,त्यो घाम र मेरो ठुले,
अहँ,
पटक्कै मेल खाँदैन यि दुइमा,
यो घाम प्रत्येक साँझ हराउँछ ,
भोलिपल्ट उदाउँछ,
तर,परिवर्तन र नयाँ नेपालको नारा बोकेर,
अँध्यारो रातमा हिँडेको मेरो ठुले,
अहँ फर्किएन,
हो,
झट्ट सम्झिएँ,ठुले र नयाँ नेपाल सहोदर छन,
न नयाँ नेपाल आयो,
न त उ नै,
तर समिकरण,घाम, नयाँ नेपाल र ठुलेबिचको,
कहिल्यै मिलेन,
स्कुलमा हिसाब नमिलेर,
फेल भएकोगोल्ठेको छोरो जस्तै,
कतै जूनीभरको समिकरण मिलाउन नसक्दा,
म जिन्दगीमै फेल त भईनँ ??????

आपुइ नि म .... :)....First snap of my life...:)

परिवर्तन

मनभित्र सजाई राख्छु आँखाको म नानी भन्थ्यौ,
सधै भरी संगै बस्छु मायाकी म खानी भन्थ्यौ !!

मेरो माया आज तिम्लाई किन यस्तो पासो भयो,
बिताउँदा ति दिनहरू सधैं मलाई रानी भन्थ्यौ !!

घाँस जाँदा, मेला जाँदा, जाँदा हवस पानी भर्न
कहिले नि नबिझाउने कति राम्रो बानी भन्थ्यौ !!

हरे दैव, किन आज मेरै वानी नपच्ने भो,
दुनियाँका नारीमध्ये मलाई नै ज्ञानी भन्थ्यौ !!

शर्त राखी रोज्नु परे मलाई र जिन्दगीलाई,
जीवननै त्याग्छु म त मर्छु तिम्लाई छानी भन्थ्यौ !!

सुजी !

क्षितिजपारी त्यो गाउँको बाटो भेटिएन !!

यो शहरमा खोजे आफ्नो माटो भेटिएन!!

बिहानीको झुल्कासँगै, झाँके यता उती,

आफन्तको झल्को दिने टाटो भेटिएन!!

नयाँ पिडा साह्रै दुख्ने, जाती पुराना नै,

छामी हेरेँ घाऊ उही खाटो भेटिएन !!

चस्स किन दुख्यो भनी मुटु छामी हेरे,

एउटा थियो तर अर्को पाटो भेटिएन !!

हेर्छु सधैं उही गल्ली ब्यथा उस्तै उस्तै,

डेरा सार्न खोजे अन्तै साटो भेटिएन ।

सुरेश + जितेन्द्र = सुजि को हलुवा हुनुपर्ने गजल पो निस्क्यो बाइ !

मेरा दुई ...

१)
अनायासै खुशी बोकी आयौ मेरो जिन्दगीमा,
चुहिएको छानो तिम्ले छायौ मेरो जिन्दगीमा,
म त मरेँ मरेकै थेँ तिम्रो खुशी भए पुग्छ,
अवसरवादी कसमहरु खायौ मेरो जिन्दगीमा ।।

२)
नजिक नआउ भन्छु प्रिये समाजको घात होला,
मन्दिर नधाउ भन्छु प्रिये कुजातको बात होला,
हाम्रा लागि सवै बैरी पिडा लुकाइ बाँच्नै पर्छ ,
गीत नगाउ भन्छु प्रिये बैंश चढ्या मात होला ।।

खडेरी.कम

छताछुल्ल पार्छौ माया, सम्हाल्न नै कष्ट प्रिये,

कैलेसम्म दिन्छौ माया, बनाइदेउ न प्रष्ट प्रिये ।।

नयाँ जोगी बनी तिम्ले, धेर् खरानी धस्या हो कि,

झसङ्ग पो भएँ माया, हुने हो कि नष्ट प्रिये ।।

जिन्दगीभर यसैगरी, मायामा नै रम्छु म त,

नझुक्याउ है नत्र म त, हुन्छु पथ-भ्रष्ट प्रिये।।

आरम्भ मै यो मायामा, के गर्नु र शंका साथी,

पिडा हुन्छ जिन्दगीभर, फाटे माया फस्ट प्रिये।।

मायाको यो मैदानमा, आउ साथी सँगै खेलौँ,

जूनी रहेसम्म गर्छु, यो मायामा ट्रस्ट प्रिये ।।

नेपाली शब्दको लास्टै खडेरी लाओ नि त अनी हान्देँ बङ्रेजिज :)

किन चाहियो र ...

सामिप्य नै प्यारो प्रीये, घाम किन चाहियो र,

मुस्कानले डाक मलाई, नाम किन चाहियो र ।

जून देख्दा आकासमा, सम्झनाले सताउँछ,

तिम्रा मीठो याद भए, काम किन चाहियो र ।

विश्वासलाई साक्षी राखी, खुल्ला पत्र देउ प्रिये,

दुनियाँलाई छारो हाल्न, खाम किन चाहियो र ।

हामी दुई नअट्ने रे, कस्तो स्वार्थी संसार यो,

आफन्त नै विरानो यो, ठाम किन चाहियो र।

दुनियाँ नै बैरी हुने, कस्तो माया साटिएछ,

ईर्ष्या मात्र मौलाउने, गाम किन चाहियो र ।

एउटा अर्को प्रयास :)

धर्ति छाडि आकाशको, जून किन खोज्छ्यौ तिमी,

मलाई छाडि पराइको, हुन किन खोज्छ्यौ तिमी ।।

आँखाभरी तिम्रै माया, मनमा पनि नियाल न,

मैलो मानि मेरो माया, धुन किन खोज्छ्यौ तिमी ।।

सधैं तिम्लाई खुशी दिन्छु, कष्ट सबै आफैँ पिउँला,

खुशी भन्दा नौलो अर्को, गुन किन खोज्छ्यौ तिमी ।।

के कमी भो मेरो माया, खुशी दिन चुकें कि त ?

साथै हिडौ भन्दा मैले, रून किन खोज्छ्यौ तिमी ।।

रम्नु पर्छ यथार्थमा, यो धर्ति नै घर हाम्रो,

आकाशका तारा मात्रै, छुन किन खोज्छ्यौ तिमी ।।

अर्को प्रयास...

इन्द्रकमल फूलसरी,मीठो वास्ना छर्दै आयौ,

रित्तो थियो मन्को झोली,मिठो माया भर्दै आयौ ।।

खुसी हो कि मात हो यो, आँफैलाई नै बिर्सिएछु,

मैले आँक्न नसकेको, प्रीतसागर तर्दै आयौ ।।

शून्य लाग्थ्यो हिजोसम्म, संसारमा एक्लै छु म,

मल्हम बनी आज तिमी ,पीडा सबै हर्दै आयौ ।।

लाग्थ्यो मलाई कहाली नै, एक्लो जीवन सोचिहेर्दा,

ढुक्क भएँ सँगै बाँच्ने, तिम्ले बाचा गर्दै आयौ ।।

कति सुन्दर सपनी झैँ, खुशी दियौ जिन्दगीको,

लाग्छ तिमी स्वर्गबाट, परीसरी झर्दै आयौ ।।

यस्तै छ हौ माइला...

मरिच चाउर्यो उस्कै रागले, तिमी आफ्नै मातले माइला,

भित्रभित्रै जलन होला, तिम्रा आफ्नै घातले माइला ।।

हाम्लाई तिम्ले खेलायौ नि, बिरालाले मुसा सरी,

आज भित्र पोल्दो होला, पुर्ख्यौली त्यो जातले माइला ।।

राजै मात्रै हुनु पर्ने, खोज्यौ तिम्ले रजाइँ गर्न,

सहेन हौ तिम्लाई हाम्रो, करले ख्वाको भातले माइला ।।

रहर होइन हाम्रो पनि, वाध्य पार्यौ तुच्छ बोल्न,

आज तिम्लाई पोल्दो होला, हाम्रा यिनै बातले माइला ।।

ठान्दो हौला जनताले, धपाइदिए जङलतिर,

लखेट्या हो तिम्लाई आफ्नै, दशा साडे सातले माइला ।। ...जय होस् !

कुर्कुरे लप

छि: बाइ कस्ति छिल्लिएकी, जोरिपारी हेर्दै गर,

दुनियाँको आँखा छली, अँगालोमा बेर्दै गर ।।

मनभरी माया तिम्रो, मुटुभरी तिमी नै छ्यौ,

धेरै जिद्दी नगर हौ, मेरा कुरा टेर्दै गर ।।

तिम्रा लागि मेरो मनको, दैलो सधैं खुल्ला नै छ,

त्यो मायाले यो मनको, ढोका तिमी घेर्दै गर ।।

म त उसै लठ्ठ छु हौ, तिम्रो बाहेक छैन याद,

कस्तो होला भोली हाम्रो, जीवन रेखा कोर्दै गर ।।

एउटा शेर फुरेन ...जस्को शक्ती उस्को भक्ती :)

कान्छी मोरी

जता धन उतै मन, के ढल्केकी कान्छी मोरी,

जुठो हो कि चोखो मन, के सल्केकी कान्छी मोरी ।।

जेठिलाई चुरा पोते, किन्दै टुपी बिक्न लाग्यो,

फेरी तिमी लाली धसी, के झल्केकी कान्छी मोरी ।।

जेठि पनि मापाकी छ, जगल्ट्याउली कपाल तिम्रा,

राखी बन्चरोमा खुट्टा, के पल्केकी कान्छी मोरी ।।

कन्ने केटो पाउँछु भन्ने, ज्ञान हुँदाहुँदै पनि,

भरिएको मनतिर, के छल्केकी कान्छी मोरी ।।

ज्योति मेरी जेठि परी, आँखा उस्कै पछी लाग्छ,

पोल्ने थाहा भएपनी, के टल्केकी कान्छी मोरी ।।

गजल्याङ्रो (By Jitu, Dinesh and Me अनी अरु साथीको सल्लाह पनि मिस्या छ )

मेरा लागि तिम्रो माया जीवन थुन्ने चुकुल सरि,

तिम्रा लागि मेरो माया थकाई मार्ने सुकुल सरि !!!

किन्या थिएँ रातो घुम्टो बेहुली हुंदा सजाउनलाई ,

मिल्काइदियौ सम्झी त्यस्लाई मच्छड छेक्ने झुल सरि !!

(तर बिचार गरिनौ बालिके ...झूल पनि बेला बेलामा चाहिन्छ भनेर )

सम्झ्यौ हौली आफूलाई एक्ली यौटी परी भन्ने,

छट्पटिन्छ मेरा विना केटो काका कुल सरि !!!

(खुट्टा भए जुत्ता कत्ती कत्ती?? भन्ने पनि थाहा छ क्या यो केटोलाई )

तिम्रै चिन्ता तिम्रै टण्टो हुन्थ्यो मुयाँ सधैंभरी,

तर्किगयौ मलाई छाडि पानीको त्यो मुल सरि !!!

मनभित्र जोगाइराखेँ था थिएन चक्चक गर्छ्यौ,

मुटु मात्रै के च्यात्थ्यौ र च्यात्यौ गन्जी आमुल सरि !!!

पिडा कम हुन्छ भनी घाँटी सेक्थ्यौ यै मायाले,

आज माया पिच्च थुक्यौ मन्जन त्यो बबुल सरि !!

मेरो माया उनान्सय तिम्रो हुन्थ्यो सय सँधै,

लुटि लग्यौ आज सबै साउले गर्या असुल सरि !!!

(के भन्नु र् खोइ ? तिमी हाँस होउ मै बसुँला रोइ )

जग्गेबाटै भगाउँ भनी तिम्रो बिहेमा गाथेँ राती,

बाउँटो रैछ जेठान मोरो झुण्ड्यायो मलाई तुलसरी !!!

आफ्नो माया अन्मोल रे हाम्रो झारपात अरे,

मिल्काइदियौ रछ्यानमा मेरो माया फजुल सरि !!!

(ल ठीक छ मुइयाँ, रक्षानको फोहोर पनि कम्पोश्ट मल बन्छ भन्ने कुरो तिम्लाई के थाहा? बाले गर्या होस् न बराजुले गर्या होस् खेती )

पाको मायाँ राखेँ मैले जतन गरी मनभित्र,

थुकिदियौ तिमीले त्यो दाँत माझ्ने गुल सरि !!

(गुलले दाँत माझ्दा दाँत बलियो र मजबुत हुन्छ भन्ने पनि थाहा छ भने किन यस्ती अबुझ भकी मोरी ?)

ए ! हजुर म अपाङ्ग छु

ए ! हजुर म अपाङ्ग छु

अरु को देखाइमा सपाङ्ग भएपनि

म दृष्टि बिहिन छु ।

किन भने म अरुको कर्म, कुकर्म देख्न सत्तिन

गरिब र धनि छुटयाउन सक्तिन

अनि

यो बदलिदो विश्वलाई नै मैले देख्न सकिन

सबै भन्छन् अब एक्काइसौं शताद्धी लाग्यो रे ।

विश्वले ठूलो प्रगति गरि सक्यो रे ।

तर!

तर खै? मैले आफ्नै देश को प्रगति देख्न सकेको छैन ।

हाम्रो मुलुक मा पनि लोकतन्त्र आयो रे

मैले त्यो लोकतन्त्र देख्न सकेको छैन

प्रगति देख्न सकेको छैन

त्यस्को प्रतिफल भोग्न सकेको छैन हो !

त्यसैले म भन्छु म अन्धो छु ।

म बहिरो छु

किन भने मैले कसैको क्रन्दन सुन्न सकेको छैन

आफनै देशमा भएको

भौतिक विनाश वारुद र बम गोलाका आवाज

मैले सुन्न सकेको छैन

त्यसैले प्रतिकार वा स्वीकार गर्न सकेको छैन

म वाणी हिन छु

मेरो जिब्रो क्यान्सर ले नष्ट छ

म अन्यायको विरोध गर्न सक्तिन

राज दरबार भित्र ठूलो हत्याकाण्ड भयो रे

तर मैले ! कस्ले र किन भनेर सोध्न सकिन

मेरा ! हातका औला अपाङ्ख भए

त्यसैले हो

त्यसैले मैले देशको प्रगतिको पक्षमा कलम चलाउन सकिन

अन्यायको विरोधमा औला ठडयाउन सकिन

त्यत्ति मात्र हैन

मेरो विवेक भण्डार मा धमिरा लागेको छ

त्यसैले ज्यान सबैको उस्तै हो भन्न सकिन

हो म अपाङ्ख छु,

लाटो छु, अन्धो छु,

अनि कानो छु !!

गजल

माया गर्छु तिम्लाई भन्दा उल्टै आज बात् लाग्यो,

माया धेरै भयो शायद तिमिलाई मात लाग्यो !!

पवित्र त्यो प्रेम भन्दै कल्पनामा डुबिरहेँ,

त्यही प्रेममा आज फेरी कलंकको जात लाग्यो !!

सपना ति जिन्दगीका ठुला ठुला सजाएथेँ,

हिसाब गर्दै जाँदा तर आज सुन्य हात लाग्यो !!

बिर्सि जाउँ भनेपनि अतितले पोलिरन्छ,

सिरानीमा अगुल्टो झैँ तिम्रा पत्र खात लाग्यो !!

यति सारो पोल्ने माया मान्छे किन लाउँदा रैछन्,

अमूल्य यो सोच्ने जीवन आज मलाई घात् लाग्यो !


Dear All,Please comment...:)